Administra tu Blog

¡Crea tu Blog Ya! Fácil y Gratis

Gravatar humo que escapaba por mi boca, no era más que humo lo que había entre nosotros.

Categoría: escribiendo

cobarde

aktinuviel 27/06/2008 @ 15:22

querría escribir el post más triste del mundo. desnudarme ante esta palestra y deshacer el nudo que me oprime desde el lunes: cuando el lunes me avergonzaba, el martes sentía alivio, el miércoles remordimientos y el jueves tuve que tomar una decisión que me rompía el alma. Pero pensando en como enfocar el escrito, y perdiéndome en lo que realmente me ha atormentado toda la semana, otro tema pidió pasó.

Así, saltando de sentimimento en sentimiento y sopesando los cimientos de los valores que me configuran, he sido capaz de analizar lo más duro de la semana. Me di cuenta que hubo una persona que me hizo mucho mal, no sé si me cambió, si me influyó o si aletargué mi verdadero yo por no parecerme a él: todo aquello que critiqué fervientemente de su personaildad, ahora se veía impregnada en la mía, con tal nitidez que las palabras vertidas en el pasado cayeron una a una golpeándome con fuerza.

A ese niño que dispone que su vida tiene que ir por una senda y es incapaz de darse cuenta que al crecer las aspiraciones cambian. Aspiraciones que me odio por admirar. O aparecen fenómenos que pueden hacer tu vida diferente, y modificar tus planes totalmente detallados, y no por ello haber perdido. No se es un niño perdedor por no hacer en la vida todo lo que te habías propuesto a los quince.

A ese niño que avanza y que a veces piensa que sus proyectos ya obsoletos tiene que llevarlos a cabo, cueste lo que cueste o habrá fracasado.

Sin embargo, aunque reconozco haber escrito estas palabras hace dos años, me doy cuenta que en realidad, éramos iguales el niño-perdedor y yo. Que mis anhelos son críticas que yo no estoy dispuesta a ejemplificar y que en el fondo, y como también dije:

Anhelo a ese niño que sin llegar a tener las preocupaciones de los hombres, es capaz de vivir a su manera sin parecerle que el tiempo se le escapa.

me encanta la gente así y por ende, yo no podía ser de otra manera, cobarde.

ya lo sé

aktinuviel 03/06/2008 @ 18:08

ya sé lo que me pasa...
... que soy mayor
... y pesa
... y no es donde debería estar, o sí, pero haciendo otra cosa, o no.

p.d.: gracias a la Señora Cabrera, he recibido la confirmación de mi beca muuuuy complacida:)

me pasa a menudo

aktinuviel 28/05/2008 @ 01:11

un altra vegada en la maleta a la porta, esperant-me... aguaitant el moment. sempre m'agrada ser a casa, però, ara més que mai si cap. m'en vaig però tinc el cap i el cor a la terreta. podria ser diferent? m'en vaig però només en la idea de quan tornaré, es per això que no volia comprar res que no em pogués emportar en mi.

alaris

aktinuviel 01/05/2008 @ 21:52

A veces sufría una tremenda melancoía hacia cosas que no me habían pertenecido nunca. la presión de no poder conseguirlas o quizá haber dejado de intentarlo.
Una rancia frustación por anhelos que ya no me tocaba perseguir. Quizá angustia por un anclaje prematuro, pero cómo se evitan esas cosas.

Seguir leyendo el resto »

un día

aktinuviel 01/05/2008 @ 19:58

un día entero en el que no haces nada, es un día perdido.
qué inútil te sientes ante tanta autodescosideración: ¿quién puede permitirse a día de hoy malgastar un día quedándose en la más absoluta inopia?
un día a la basura, ni oficio ni beneficio.
un día más en la carrera de desgastar este cuerpo.

el ahora que pesa

aktinuviel 01/05/2008 @ 17:23

Y no pudo ser porque nunca fui yo, si no mi imagen que cerca de ti se desdibujaba en un manojo de nervios que no podía controlar.
Y lo fue sin planear, pese a una absoluta y meditada negación porque sabía ser yo: sin obsesión, sin nervios, sin tanta tontería, sólo amor.
Y la felicidad llegó sin hacer ruido pero acompañada: de celos, de inseguridad, de idas y venidas que nos separaban más de lo que nos dejaban juntos, pero que nos aproximaban día a día más. Con expectativas, con miedo, sin miras a futuros inmediatos, pero con ganas de futuros venideros, con derecho a divagar en el después común y con hambre de recortar las distancias. Con dudas por las diferencias e increíble paz cuando estamos juntos. Sin cantos de sirena, sin tapar, sin fingir, resumiendo lo mínimo.

****

Acaso anhelo la traición, acaso yo ampararía la oportunidad/tentación.
Acaso dejaría escapar mi rancio sueño de temprana edad.
Debería conocer estas respuestas ya, por no permitir sufrimiento venidero, por perseguir la luz una vez más.
Acaso me conformo con el presente cuando en realidad ardo en deseos de un futuro diferente...

times goes by

aktinuviel 25/03/2008 @ 01:24

tiempo ha que no me asomaba a una ventana de este calibre, he perdido la costumbre, las buenas maneras.

muchas veces achaco a la felicidad mi total falta de interés por continuar un blog. sin poder cantar mis desgracias, sin que la desdicha sea el tema fundamental... he matado mis temas fundamentales.